ห้องดนตรีที่ไม่เคยเปิดไฟ

แนว: โรงเรียนเก่า

ตึกดนตรีหลังเก่าในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี ไม่มีใครกล้าใช้ เพราะเชื่อว่าเคยมีนักเรียนหญิงคนหนึ่งถูกลืมไว้ในห้องขณะไฟไหม้กลางคืน และเสียชีวิตข้างเปียโนตัวเก่า

กวิน นักเรียนใหม่ ไม่เชื่อเรื่องผี

เขาเดินผ่านตึกดนตรีทุกวัน และเห็นประตูห้องดนตรีแง้มอยู่ตลอด…ทั้งที่ไม่มีใครเข้าใช้เลย คืนหนึ่ง เขาแอบกลับมาดู

และได้ยินเสียงเปียโนดังแผ่วๆติ่ง… ติ๊ง ติ๊ง…เป็นทำนองเศร้าลึกจนขนลุก เขาตัดสินใจเปิดประตู ในห้องมืดสนิทมีเพียงเงาเด็กผู้หญิงผมยาวนั่งหันหลังให้

นิ้วเล่นเปียโนเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหล แต่…ปลายนิ้วทุกนิ้วไหม้ดำเหมือนถ่าน เธอหยุดเล่น หันมามอง หน้าไหม้ครึ่งหนึ่ง ตาแดงก่ำเหมือนร้องไห้ไม่หยุด“ช่วยฉันเล่นให้จบที…” กวินกลัวจนตัวแข็ง แต่พอเห็นสีหน้าทุกข์ของเธอ

ก็ยอมเดินไปนั่งข้างๆ เขาลองกดคีย์ต่อ แต่เสียงเพี้ยนมาก เปียโนเหมือนพังจากความร้อนในไฟไหม้ เด็กหญิงกดมือเขา ให้เล่นช้าลง

ให้ฟังให้ดี ทำนองเศร้าเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น ไฟห้องติดสว่างวาบ! ภาพตรงหน้าเป็นเปียโนพังๆ เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

เหลือแต่เครื่องแบบนักเรียนไหม้ครึ่งตัววางอยู่บนม้านั่ง วันรุ่งขึ้น กวินไปทำบุญและนำดอกไม้ไปวางหน้าตึกดนตรีคืนนั้นเขาฝันเห็นเด็กหญิงยิ้มให้ และเล่นเปียโนเพลงเดียวกันแต่ไพเราะ ไร้ความเศร้าปะปน

สรุปเรื่อง

วิญญาณนักเรียนหญิงยังค้างคาเพราะเพลงที่เธอซ้อมไม่เคยได้เล่นจบในวันที่เกิดเหตุ จึงปรากฏเพื่อหาคนช่วยเติมเต็มสิ่งสุดท้ายก่อนตาย

คติสอนใจ

ความตั้งใจของใครบางคนอาจมีค่ามากกว่าที่เราคิด อย่าดูแคลนความฝันหรือความพยายามของคนอื่น

***จบบริบูรณ์***