สัญญารักใต้เงาสัญญาแต่งงานปลอม

บทนำ

“ขอแต่งงานกับฉันหน่อย”

เสียงนั้นหลุดออกมาจากปากของ คิมหันต์ ชายหนุ่มผู้มีภาพลักษณ์เย็นชา เจ้าของบริษัทอสังหามูลค่าหลายร้อยล้าน ที่ไม่มีใครเคยเห็นรอยยิ้มจริงใจของเขาเลยสักครั้ง

และผู้ที่เขาพูดด้วย… คือ พิมประภา
ผู้หญิงธรรมดา ๆ ที่เป็น “คู่กัด” กับเขามาตั้งแต่สมัยมัธยม
ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป สองคนนี้เจอหน้ากันทีไรต้องได้มีอะไรให้ทะเลาะกันตลอด

เธอเลิกคิ้ว “ไม่เอาอะ ไม่ตลกนะ”

แต่คิมหันต์กลับวางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ
มันคือ “สัญญาแต่งงานชั่วคราว 6 เดือน”

เหตุผลของเขา—
บอร์ดบริหารกดดันให้เขาหมั้นก่อนจะเข้ารับตำแหน่ง CEO เต็มตัว
ถ้าไม่ทำ เขาจะเสียบริษัทให้ญาติฝั่งพ่อทันที
และเขาต้องการ “คนที่ไว้ใจได้ และไม่มายุ่งเรื่องส่วนตัวเขา”

ส่วนเหตุผลที่เลือกเธอ—
“เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ฉันมั่นใจว่าจะไม่มีวันมาตกหลุมรักฉัน”

พิมประภาหัวเราะเสียงดัง “ก็ใช่… ฉันไม่ถูกชะตานายนี่ที่สุดในโลก”

แต่ในมือเธอคือ “หนี้ค่ารักษาแม่” ที่เธอจ่ายไม่ไหว
เงินตอบแทนในสัญญาจะช่วยชีวิตแม่ของเธอได้จริง ๆ

สุดท้าย…
เธอยอมเซ็น

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แปลกประหลาด
ที่ไม่เคยมีใครคิดว่ามันจะ “เปลี่ยนหัวใจทั้งสองดวงไปตลอดกาล”

บ้านหลังเดียวกันที่ต่างกันเหลือเกิน

วันแรกที่พิมประภาย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดเพนต์เฮาส์ของเขา
ห้องเงียบจนเหมือนห้องทดลอง
ทุกอย่างเป็นระเบียบแบบไม่เหมือนมี “มนุษย์อาศัย”

พอเธอลากกระเป๋าเข้าไป คิมหันต์ก็พูดทันที

“พื้นที่ฝั่งนี้ของฉัน… ห้ามยุ่ง ครัวห้ามใช้หลังสองทุ่ม
ห้องนั่งเล่นห้ามเปิดทีวีเสียงดังและห้ามเข้าห้องทำงานเด็ดขาด”

เธอมองหน้าเขาแล้วกอดอก “ที่นี่บ้านหรือคุกของนายวะ?” “กฎคือกฎ”

พิมประภาค้อนใส่ เธอเดินเข้าครัว หยิบหม้อ มาม่า และกระทะออกมาวางดัง กึก

คิมหันต์นิ่ง“มาม่าไม่ใช่อาหาร”“แต่ฉันหิว”กลิ่นหอมของไข่เจียวลอยออกมา

และเป็นครั้งแรกที่คิมหันต์แอบกลืนน้ำลาย เพราะบ้านนี้ไม่เคยมี “กลิ่นอาหารของคนอยู่”

มาก่อน เขาถามเบา ๆ “…มีของฉันไหม”พิมประภาเหล่มอง

“อ้อ ทีของกินล่ะอยากมีส่วนร่วมเชียวนะ”

แต่สุดท้ายเธอก็แบ่งให้ และนั่นคือ “มื้อแรก” ที่ทำให้บรรยากาศเริ่มละลายลงเล็กน้อย

ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจ

ในสัปดาห์ต่อมา คิมหันต์เริ่มสังเกต ว่าพิมประภาพร้อมช่วยอยู่เงียบ ๆ ทุกเรื่อง
ไม่เคยออกหน้า ไม่เคยถามเยอะ ไม่เคยเกาะติดแบบผู้หญิงที่เคยเข้ามาในชีวิตเขาเลยสักคนคืนหนึ่ง เขาออกจากห้องทำงานแล้วเห็นเธอหลับบนโซฟา

มีเอกสารประกันค่ารักษาแม่วางอยู่ข้าง ๆ ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ เขาค่อย ๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วแตะหัวไหล่เธอ หัวใจเขาสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต

“ใจเย็น ๆ คิมหันต์… นี่มันก็แค่สัญญา”เขาบอกตัวเอง แต่ทำไมต้องมองหน้าเธอนานขนาดนี้…

วิกฤตที่ไม่มีในสัญญา

วันหนึ่งในงานเลี้ยงของบริษัท ญาติฝ่ายพ่อพยายามหาเรื่องพิมประภา
ว่าเธอ “ไม่คู่ควร”ว่าเป็น “ผู้หญิงโลภมาขอส่วนแบ่งบริษัท” พิมประภาเม้มปากพยายามทน

แต่คิมหันต์กลับเดินเข้ามาก่อน เขาจับมือเธอแน่นแล้วประกาศต่อหน้าทุกคนว่า—

“คนนี้… ผมเลือกเอง และผมจะรับผิดชอบเธอทั้งชีวิต”เสียงซุบซิบหยุดลงทันที

หลังกลับขึ้นรถ พิมประภาหน้าแดง“นี่นายพูดเกินสัญญานะ”คิมหันต์เบือนหน้า

“มันเป็นสถานการณ์เฉพาะหน้า… แค่นั้น”แต่ในใจเขากลับคิดว่า

ทำไมคำว่า “ทั้งชีวิต” มันถึงออกมาเองโดยไม่ทันคิด…

วันที่หัวใจยอมรับความจริง

คืนหนึ่งพิมประภาไม่กลับบ้าน เพราะเธอติดเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล
คิมหันต์จึงรีบขับรถตามไป ทั้งที่มักไม่แคร์เรื่องส่วนตัวใคร

เขาเห็นเธอนั่งกอดเข่าหน้าห้องฉุกเฉิน น้ำตาไหลเงียบ ๆ มือสั่นควบคุมไม่ได้

เขาเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ยื่นมือออกไป“ถ้าเหนื่อยก็ร้องออกมาเถอะ ฉันอยู่นี่”

เธอซบไหล่เขาแล้วร้องไห้แบบไม่เก็บเสียง เป็นครั้งแรกที่เธอยอมพึ่งเขา

และเป็นครั้งแรกที่เขากอดใครโดยไม่ลังเล หัวใจของเขาพูดชัดเจนมาก—

“อย่าให้สัญญา 6 เดือนมาเป็นเส้นแบ่งความรู้สึกอีกเลย…”

จุดจบของสัญญา… และจุดเริ่มต้นของความรักจริง

ครบ 6 เดือนพอดี คิมหันต์เอาสัญญาฉบับเดิมมาวางบนโต๊ะ แต่ครั้งนี้ เขาฉีกมันต่อหน้าเธอ

“อะไรของนายเนี่ย! นั่นสัญญา—”เขาเงยหน้า“ฉันไม่ต้องการสัญญาอีกแล้ว”

พิมประภาชะงัก คิมหันต์เดินเข้าไปใกล้ ก้มหน้ามองเธอด้วยสายตาที่ไม่เคยใช้กับใคร

“พิม… ถ้าเธอจะอยู่ต่อ ฉันอยากให้มันเป็น… เพราะหัวใจ”เธอใจเต้นแรง

“แล้วถ้าฉันอยากกลับไปเป็นแค่คนธรรมดา ๆ ล่ะ”เขายิ้มบาง ๆ

“งั้นฉันก็จะตามจีบใหม่ตั้งแต่ศูนย์ คราวนี้…ไม่ใช่เพราะบอร์ดบังคับแต่เพราะฉันรักเธอจริง ๆ”

พิมประภายิ้มทั้งน้ำตา “งั้น… เริ่มใหม่ก็ได้ แต่มีข้อแม้—อย่าทำหน้าเย็นชาใส่ฉันอีก”

คิมหันต์หัวเราะเสียงเบา รอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครเคยเห็น แต่เป็นรอยยิ้มที่เธอเป็นคนแรก… ที่ได้เห็น เขาจับมือเธอแน่น “ได้สิ ภรรยา(อดีต)กำมะลอของฉัน”

และจากวันนั้น ความรักปลอม ๆได้กลายเป็น ความจริงที่สุดในชีวิตของทั้งคู่

***จบบริบูรณ์***