ลายเซ็นรักปลอม ๆ

ฝนโปรยบาง ๆ ยามบ่ายทำให้ถนนหน้าคฤหาสน์ “นราวดี” ดูเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ทั้งที่นี่ควรจะคึกคักด้วยคนรับใช้และแขกผู้มาเยือน แต่ในวันนี้ ทุกคนกลับแอบหลบอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของบ้าน ราวกับรู้ดีว่าประกาศสำคัญจากเจ้าของบ้านกำลังทำให้บรรยากาศขมุกขมัวขึ้นเรื่อย ๆ

“ลายเซ็นแค่นี้ ทำไมคุณทำราวกับฉันไปขอให้ขายบ้านล่ะคะ?”
เสียงหวานแต่แฝงความหงุดหงิดของ มะปราง ทำลายความเงียบในห้องนั่งเล่นได้ทันที

ตรงหน้าเธอคือชายร่างสูงในชุดเชิ้ตเรียบเนี้ยบ ใบหน้าเย็นชาในแบบที่ใครเห็นก็ยังเผลอคิดว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้าย แต่ในความจริงแล้ว คิมหันต์ เป็นแค่คนที่ปากแข็ง ใจแข็ง และเกลียดการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเท่านั้น

เขามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนยกคิ้วสูงขึ้นอย่างไม่พอใจ
“คุณอยากให้ผมเซ็นเอกสารแต่งงานกำมะลอ เพื่อช่วยคุณหนีคู่หมั้นเก่าที่ตามตื๊อไม่เลิกนี่นะ?”

“ใช่ค่ะ!” มะปรางเท้าเอว “ในเมื่อคุณก็ต้องการคนช่วยกันสื่อมวลชนเรื่องสถานะโสด ๆ ของคุณเหมือนกัน เราก็แค่ช่วยกันคนละนิด ทำไมมันยากนัก”

คิมหันต์ถอนหายใจยาว
“มันไม่ใช่เรื่องนิดเดียว แต่งงานกำมะลอ มันมีผลหลายอย่าง…”

“แต่ไม่ได้มีผลกับหัวใจคุณหรอกค่ะ เพราะคุณไม่มีให้ใครบาดเจ็บอยู่แล้ว”

คำพูดนั้นแทงใจจนชายหนุ่มชะงัก…

แต่ก็จริง—เขาไม่เคยเปิดใจให้ใครเลย
ตั้งแต่วันที่สูญเสียครอบครัว เขาก็ปิดประตูความรู้สึกทุกบาน

มะปรางมองหน้าเขานิ่งราวกับท้าทาย
“คุณจะช่วยหรือไม่ช่วยคะ?”

คิมหันต์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนเอื้อมมือหยิบปากกาขึ้น
ดวงตาคมกริบบอกชัดว่าเขาไม่ได้เต็มใจ…แต่ก็ไม่คิดปล่อยให้เธอเดียวดายเช่นกัน

“เอาก็เอา… แต่จำไว้เลยนะว่าผมไม่ได้เล่นละครเก่งเท่าคุณ”

มะปรางยิ้มหวาน“งั้นซ้อมเยอะ ๆ ค่ะ คุณสามีจำเป็น”คิมหันต์หน้าแดงวูบ

“อย่าเรียกแบบนั้น!”แต่เธอก็ทำอยู่ดี

และมันทำให้เขาหลุดยิ้มครั้งแรกหลังผ่านมาหลายปี…

หนึ่งเดือนต่อมา

บทบาท “คู่แต่งงานกำมะลอ” กลับไม่กำมะลอเท่าไรนัก
เพราะทั้งคู่เริ่มทำทุกอย่างร่วมกัน

มะปรางทำอาหาร คิมหันต์ล้างจาน
เธอชอบฟังเพลงเสียงดัง เขาชอบทำงานเงียบ ๆ
เธอทำบ้านรก เขาเป็นพวกเก็บทุกอย่างเข้าที่
และเพราะความต่างเหล่านี้ — บทสนทนาแปลก ๆ มากมายจึงเกิดขึ้นทุกคืน

“คิมหันต์ ฉันทำโทรศัพท์หาย!”

“ลองหาดูในกองผ้าถุงผ้าห่มของคุณสิ”

“เห้ย เจอจริงด้วย! คุณรู้ได้ไง”

“เพราะคุณชอบทิ้งของไว้ทุกที่ไง…”

แต่เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น

ค่ำคืนหนึ่ง มะปรางหลับอยู่บนโซฟา
คิมหันต์มองไหล่บางที่เอนพิงพนักโซฟา
เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนรวบลวก ๆ และใบหน้าเหนื่อยล้าที่ดูไว้ใจเขามากอย่างน่าประหลาด

เขาคลุมผ้าห่มให้เธออย่างแผ่วเบา ก่อนกระซิบกับตัวเองว่า

“คุณทำให้บ้านหลังนี้…ไม่เงียบอีกต่อไป”

เหตุผลที่ต้องแต่งงานกำมะลอ…แตกออก

จู่ ๆ คู่หมั้นเก่าของมะปรางก็ปั่นกระแสข่าวว่า
คิมหันต์ “แย่งผู้หญิงของเขา”

สื่อมวลชนโยงประเด็นไปใหญ่โต
จนมะปรางเครียดหนัก

คืนนั้นเธอเอาแต่ร้องไห้
“ฉันเป็นตัวปัญหาของคุณจริง ๆ …”

คิมหันต์ดึงเธอเข้ามากอดโดยไม่คิด
แขนแข็งแรงสั่นเล็กน้อยราวกับหัวใจเขากำลังต่อสู้บางอย่าง

“คุณไม่ใช่ปัญหา…มะปราง คุณคือคนแรกที่ทำให้ผมอยากปกป้องใครอีกครั้ง”

มะปรางเงยหน้าและมองเขานาน
จนหัวใจที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ของชายหนุ่มเริ่มอุ่นขึ้นทีละนิด

จนถึงวันที่ต้องตัดสินใจ

วันเซ็นยกเลิก “สัญญาแต่งงานปลอม” มาถึง มะปรางมองกระดาษอย่างลังเล
คิมหันต์ก็เช่นกัน“หลังวันนี้…เราจะกลับไปเหมือนเดิมเหรอคะ?”

เขาไม่ตอบ แต่กลับหยิบกระดาษขึ้นแล้วฉีกสองท่อนต่อหน้าทั้งหมด

มะปรางเบิกตากว้าง“คุณทำอะไร!”คิมหันต์สบตาเธอ

ดวงตาคมที่เคยเย็นชา บัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอันหายาก

“ผมไม่อยากให้มันเป็นกำมะลอแล้ว”“คะ…?”

“แต่งงานกับผมจริง ๆ ได้ไหม มะปราง”

หญิงสาวนิ่งไป ก่อนน้ำตาจะไหลอย่างไม่อายใคร
เธอพุ่งเข้าไปกอดเขาแน่นจนคิมหันต์เกือบล้ม

เขากอดตอบ หัวใจทั้งสองเต้นแรงเหมือนบอกคำตอบชัดเจน

“ค่ะ…ฉันยอมแต่งกับคุณจริง ๆ”

คติสอนใจ

บางครั้งคนที่เรา ‘แกล้งรัก’ อาจกลายเป็นคนที่ ‘รักจริง’ โดยไม่รู้ตัว
เพราะหัวใจไม่เคยแยกหรอกว่าอะไรจริง อะไรปลอม
มันแค่เต้นแรงให้คนที่ทำให้เรารู้สึกว่าบ้าน…ไม่เงียบอีกต่อไป

***จบบริบูรณ์***