คืนสุดท้ายที่ศาลาท่าน้ำ

ลมกลางคืนพัดผ่านผิวน้ำคลองอย่างเย็นยะเยือก เสียงกระดานไม้เก่าที่ศาลาท่าน้ำดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับมีใครกำลังเดินอยู่ ทั้งที่หมู่บ้านรอบ ๆ เงียบสนิท… ไม่มีใครออกมาจากบ้านหลังเที่ยงคืนแบบนี้

นัท นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสองที่กลับมาบ้านเกิดช่วงปิดเทอม ได้ยินเรื่องเล่ามาตั้งแต่เด็กว่า
“ศาลาท่าน้ำหลังวัด มีคนผูกคอตายเมื่อสิบกว่าปีก่อน… และเธอยังรอใครบางคนอยู่”

แต่เขาไม่เคยเชื่อสักครั้ง จนคืนนี้…

หลังทะเลาะกับแม่เรื่องเส้นทางชีวิต นัทเดินหนีออกจากบ้าน พอรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่ตรงศาลาท่าน้ำเก่าโดยไม่รู้ตัว

แสงจันทร์ส่องลงบนผิวน้ำ และที่ปลายศาลามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ เสื้อสีขาวเปียกแนบลู่ไปตามร่างกาย ผมยาวปิดหลังจนไม่เห็นหน้า นัทนึกว่าเป็นคนในหมู่บ้าน จึงเอ่ยทัก

“พี่… มานั่งคนเดียวกลางดึกแบบนี้ไม่กลัวเหรอครับ”

หญิงสาวไม่ตอบ แต่ค่อย ๆ หันหน้า…ช้า… ช้า… ช้า…ภาพที่นัทเห็นทำให้หัวใจเต้นสะดุด

ใบหน้าซีด รอยเขียวรัดเต็มลำคอ ดวงตาข้างหนึ่งบอดสนิทอีกข้างจ้องเขาไม่กระพริบ

“กลับมาหาฉันแล้วใช่ไหม…”เสียงแผ่วเหมือนลอยจากใต้น้ำ นัทตัวแข็งขยับไม่ได้ สูดหายใจแทบไม่เข้า

หญิงสาวลุกขึ้น… เดินเข้ามาใกล้ แต่ร่างของเธอไม่กระทบเสียงไม้เลยสักแผ่น เหมือนลอยมา…“ฉันรอ… มานานมากแล้ว”น้ำตาสีดำไหลลงจากดวงตาข้างหนึ่ง

นัทสับสน“ผม… ผมไม่รู้จักพี่…”หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่… เธอเคยสัญญาไว้ ว่าจะไม่ทิ้งฉัน…”

เสียงน้ำดัง ต๋วบ ราวกับมีอะไรโผล่ขึ้นจากใต้น้ำด้านหลังเธอ เงาของ “อีกคนหนึ่ง” จมอยู่ใต้น้ำ ร่างผู้ชายผมสั้นซีดเผือก เหลือบตาขึ้นมองนัท

ก่อนจะถูกกระชากหายลงไป“คืนนี้… ฉันจะไม่ยอมให้เธอหายไปอีก” หญิงสาวคว้ามือนัท เย็นจัดจนเหมือนจับน้ำแข็ง ผิวน้ำเริ่มปั่นป่วนรอบศาลา เสียงกระซิบดังรอบทิศ

ลงมา… ลงมาเถอะ… อยู่ด้วยกัน…นัทสะบัดมือสุดแรง แต่ยิ่งพยายาม ร่างหญิงสาวยิ่งโอบกอดแน่นขึ้น กลิ่นอับชื้นเหมือนศพที่แช่น้ำมานานค่อย ๆ คลุ้งขึ้น“ปล่อยผม! ผมไม่ใช่คนที่พี่รอ!!”

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกระซิบ“งั้น… ช่วยฉันด้วย… ได้ไหม…”นัทหยุดนิ่ง ความกลัวจางลงนิดหนึ่ง น้ำตาสีดำยังคงไหล

“ฉัน… ไม่ได้อยากตาย”“เขา… ทำฉัน”“ฉันยังรอคนที่จะเปิดเผยเรื่องทั้งหมด…”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ วิ่งมาจากทางวัด“นัท! นัท!” เป็นพระลูกวัดที่สนิทกับครอบครัวเขา แสงไฟฉายส่องเข้ามาที่ศาลา

ร่างหญิงสาวค่อย ๆ เลือนจางไป เหลือเพียงคราบน้ำดำบนไม้ นัททรุดลงหอบหายใจ พระจับแขนเขาไว้แน่น“โยม… ที่นี่เขาไม่ให้เด็กมายุ่งนะ เรื่องมันยังไม่จบดี

”พระเล่าว่า หญิงสาวไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่ถูกแฟนทำร้ายแล้วจัดฉากให้เหมือนผูกคอตาย แฟนของเธอสารภาพก่อนตายเพราะอุบัติเหตุเมื่อปีที่แล้ว… 

แต่เธอยังไม่รู้เธอยังคง “รอ” ความจริงที่ไม่มีวันได้ฟัง…คืนนั้นนัทกลับบ้าน มองศาลาท่าน้ำเงียบสงัดในความมืดลมพัดแรง

จนไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงร้องไห้เบา ๆ และตั้งแต่นั้น เขาไม่เคยเดินผ่านศาลาท่าน้ำตอนกลางคืนอีกเลย…

สรุปเรื่อง

เรื่องราวของวิญญาณหญิงสาวที่ยังติดค้างกับความจริงที่ไม่มีวันได้ฟัง และมนุษย์ที่หลงเข้าไปในพื้นที่ความเศร้าของเธอโดยไม่ตั้งใจ จนแทบเอาชีวิตไม่รอด

คติสอนใจ

ความจริง แม้เจ็บปวด แต่ช่วยให้ทุกดวงวิญญาณ—ทั้งคนเป็นและคนตาย—ได้ไปต่อ
อย่าปล่อยให้ “ความเงียบ” กลายเป็นพันธนาการของใคร

***จบบริบูรณ์***