รอยเท้าเปียกหน้าห้องน้ำหญิง

ตึกเรียนเก่าหลังหอประชุมของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ถูกใช้เฉพาะบางโอกาส เช่น สอบกลางภาค หรือเก็บของ แต่แทบไม่มีใครเข้าไปใช้งานประจำ

โดยเฉพาะ “ห้องน้ำหญิงชั้นสอง” ที่สะอาดแต่ร้างราวกับไม่มีใครแตะมันมาหลายปีนักเรียนทุกคนรู้ดีว่า อย่าเข้าไปตอนเย็นหลังเลิกเรียนเด็ดขาด เพราะจะเห็น “รอยเท้าเปียก” นำไปสู่ห้องสุดท้าย…ห้องที่ไม่มีใครกล้าเปิด

วันที่ฝนตกหนัก

ตาล นักเรียนหญิง ม.4 รีบวิ่งหลบฝนหลังเลิกเรียน เพราะลืมร่มไว้ในห้องวิทย์ กระโปรงเปียกน้ำจนหนาวสั่น เธอจึงวิ่งไปยังตึกเก่าเพื่อใช้เป็นทางลัดกลับโรงอาหาร ตอนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงน้ำหยด…แหมะ… แหมะ… แหมะ…

ทั้งที่ฝนไม่ได้รั่วเข้ามาในตึกตาลยืนฟัง เสียงนั้นมาจาก “ห้องน้ำหญิง”เธอค่อยๆ เดินเข้าไป แสงในทางเดินมืดกว่าปกติ หลอดไฟกระพริบเป็นจังหวะเหมือนหายใจ

พอถึงหน้าประตูห้องน้ำ เธอเห็น พื้นหน้าห้องมีรอยเท้าเปียกน้ำจำนวนหนึ่ง เป็นรอยเท้าเด็กผู้หญิง เล็ก เรียงเป็นแถว เหมือนเดินเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

สุดปลายรอยเท้า… ไปหยุดอยู่หน้า “ห้องสุดท้าย” ตาลขนลุก เธอกระซิบกับตัวเองว่า“…ฝนคงสาดเข้ามาล่ะมั้ง…”แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดปกติ

เงาในกระจกบานยาว

ตาลตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ในห้องน้ำเงียบสนิท แม้เสียงฝนข้างนอกจะดังแต่กลับไม่ได้ลอดเข้ามาเลย

เธอเดินผ่านกระจกบานยาวหน้าอ่างล้างมือ ที่เต็มไปด้วยฝ้าจางๆ เหมือนมีใครเพิ่งใช้ไอน้ำอุ่นๆ ในห้องนี้

ตาลเช็ดฝ้าออก และ… เห็น เงาของเด็กผู้หญิง ยืนอยู่ด้านหลังผ่านในกระจก เด็กคนนั้นสวมชุดนักเรียนประถม

ผมยาวเปียกแนบแก้ม เสื้อเปียกน้ำเหมือนเพิ่งถูกฝนสาดอย่างหนัก ตาลตกใจหันขวับ แต่ด้านหลังเธอ “ไม่มีใครอยู่เลย”เธอสูดหายใจแรงพยายามข่มใจไม่ให้กรีดร้อง

และรีบก้าวออกจากห้องน้ำ แต่เมื่อหันไปมองพื้นอีกครั้ง…รอยเท้าเปียกที่เมื่อครู่หยุดอยู่หน้าห้องสุดท้าย ตอนนี้ยาวขึ้นราวกับมีคนเดินวนไปมาอยู่ข้างในตาลตัวสั่น เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาเพื่อน แต่สัญญาณหายวับ

ห้องสุดท้ายที่ถูกปิด

เสียงดัง “แกร๊ก…”ดังออกมาจากห้องสุดท้าย

ประตูที่ปกติปิดสนิท ตอนนี้เปิดแง้มเล็กน้อยเอง

เหมือนมีคนอยู่ข้างในเชื้อเชิญให้เปิดต่อ ตาลถอยหลัง แต่แล้วเสียงเด็กผู้หญิงแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านใน“พี่คะ… ช่วยหนูหน่อย…”น้ำเสียงหวานปนสะอื้น

เหมือนกำลังเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด ตาลกัดปาก เธอไม่กล้าปล่อยให้ใครเดือดร้อน แม้จะน่ากลัวแค่ไหน เธอรวบรวมความกล้า

และผลักประตูเข้าไป ประตูเปิดออกช้าๆ แต่ข้างในไม่มีใคร มีเพียง รอยเท้าเปียกเต็มพื้น เหมือนมีคนเหยียบไปทั่วรอบห้อง

แต่ไม่เหลือเงาของเจ้าของรอยแม้แต่น้อยตาลยืนอึ้ง มือเย็นจนเกร็ง จู่ๆเสียงน้ำหยดดังขึ้นอีกครั้งใกล้มาก แหมะ… แหมะ…มาจากด้านบน

เธอเงยหน้าขึ้น…และเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้น ยืนเกาะอยู่บนเพดาน ผมยาวห้อยลงมาดวงตาโตขาวโพลน

น้ำไหลหยดจากตัวเธอเหมือนคนจมน้ำ เด็กคนนั้นค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้และพูดเบาๆ ว่า“หนู… หนูหาทางออกไม่เจอ…”ตาลกรีดร้องลั่น แล้วเธอก็…หมดสติทันที

ความจริงในอดีต

ตาลตื่นมาในห้องพยาบาลของตึกใหม่ ครูฝ่ายปกครองนั่งเฝ้าอยู่
และยืนข้างด้วยภารโรงชื่อยายมาลา ผู้รู้ประวัติของตึกเก่าทั้งหมด

ยายมาลาถอนหายใจ แล้วเล่าความจริงที่ถูกปิดไว้ สิบกว่าปีก่อน มีเด็กประถมหญิงที่เป็นลูกครูคนหนึ่ง เดินหลงเข้ามาในตึกเก่าในวันฝนหนัก

เธอเปียกจนทั้งตัวและเดินหาห้องน้ำเพื่อหลบ แต่พื้นเปียกลื่นทำให้เธอล้มศีรษะกระแทกมุมอ่างล้างหน้า เธอหมดสติและจมน้ำที่ขังอยู่บนพื้นห้อง

ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ในนั้นจนกระทั่งเย็นวันถัดมา ตั้งแต่นั้น ทุกวันที่ฝนตก เด็กคนนั้นจะ “เดินวนหาใครสักคน”เพื่อขอให้นำเธอออกไปจากที่ที่เธอเสียชีวิต

รอยเท้า…คือสัญลักษณ์ว่าความตายนั้นยังไม่สงบ ครูและนักเรียนช่วยกันทำบุญให้เด็กคนนั้นในสัปดาห์ถัดมา

ตั้งโต๊ะกลางห้องน้ำเก่า จุดธูปสวด พร้อมทำพิธีเปิดทางให้ดวงวิญญาณก้าวออกไป หลังพิธีจบ รอยเท้าเปียก…

ไม่เคยปรากฏอีกเลย แต่ตาลยังจำได้ดี คืนสุดท้ายก่อนตึกถูกปิดถาวรเธอฝันว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นยืนยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินออกไปกลางสายฝนที่แปรเปลี่ยนเป็นแสงอุ่นละมุน

สรุปเรื่อง

เด็กนักเรียนหญิงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในห้องน้ำร้าง และติดอยู่ที่เดิมทุกครั้งที่ฝนตก จนกระทั่งได้รับความช่วยเหลือทางบุญให้ออกจากที่แห่งนั้น

คติสอนใจ

อย่ามองข้ามเหตุการณ์เล็กๆ เพราะบางครั้งความประมาทเพียงเสี้ยววินาที อาจทำให้ใครบางคนต้องเจ็บปวดไปตลอดกาลและเมื่อเจอความทุกข์ของผู้อื่น จงอย่าละเลยความเป็นมนุษย์ของตัวเอง

***จบบริบูรณ์***