.png)
บทเริ่มต้น
สายลมเช้าเย็นปะทะกับใบไม้ที่ร่วงลงบนทางเดินหน้าโรงเรียนเก่า
“ตฤณ” ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงนักเรียนส่งท้าย เขาจ้องมองรอยยิ้มของ “มินตรา” — เพื่อนสนิทและคนรักในวัยเด็ก
รอยยิ้มนั้นสดใส แต่แฝงความเศร้า เหมือนเธอกำลังบอกลาสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถเก็บไว้ได้
ตฤณกับมินตรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเติบโตด้วยกันในหมู่บ้านเล็ก ๆ
ทุกความทรงจำจากการเล่นน้ำในคลอง ถึงการวิ่งไล่จับกันในทุ่งดอกไม้ ล้วนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น
มินตราได้รับทุนเรียนต่อเมืองใหญ่ ตฤณพยายามเก็บความรู้สึกตัวเองไว้ เพราะเขารู้ว่าอนาคตของเธอใหญ่กว่าเมืองเล็ก ๆ ของเขา
วันลา มินตรามาในชุดนักเรียนเก่า เธอจับมือเขาไว้แน่น แล้วยิ้มบาง ๆ
“ไม่ต้องเสียใจนะ… ฉันจะกลับมา หรือไม่ก็… ฝากรอยยิ้มนี้ไว้กับเธอเสมอ”
ตฤณพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายเขาก็เผลอสะอื้น
มินตราเดินจากไป แต่รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ในใจเขา
วันเวลาผ่านไป ตฤณเติบโตเป็นชายหนุ่มผู้เข้มแข็ง
ทุกครั้งที่ชีวิตยากลำบาก เขาจะนึกถึงรอยยิ้มของมินตราในวันลา
รอยยิ้มที่สอนให้เขาเชื่อว่า… แม้คนที่เรารักจะไปไกล แต่ความรักนั้นยังคงอยู่ในหัวใจ
และในที่สุด… เมื่อมินตรากลับมาเยี่ยมหมู่บ้านในวันหนึ่ง
ทั้งสองพบกันที่ทุ่งดอกไม้เดิม รอยยิ้มของเธอยังคงเหมือนเดิม
ตฤณยิ้มตอบเบา ๆ และในความเงียบ ทั้งสองรู้ว่า
แม้เวลาจะผ่านไป รอยยิ้มยังเชื่อมต่อหัวใจของพวกเขาเสมอ
บทกลอน
รอยยิ้มของเธอในวันลาส่องสว่างกลางใจที่ร้าวรานแม้ต้องแยกทางไกลทุกก้าวย่างรักยังอยู่แม้ไม่มีใครเห็น
มือที่เคยจับไว้ไม่อาจพบแต่หัวใจเก็บไว้ในความทรงจำความสุขเล็ก ๆ ในสายตาเธอคือกำลังใจให้ใจไม่ลืม
เวลาอาจผ่านไปไม่รอใครแต่ความรักยังคงอบอุ่นเสมอรอยยิ้มที่ฝากไว้บนฟากฟ้าคือคำสัญญาที่ไม่ต้องเอ่ย
วันหนึ่งจะพบกันอีกครั้งรอยยิ้มยังอยู่ไม่เคยหายแม้เวลาจะพรากเราไปหลายปีรักยังคงอยู่ในหัวใจนิรันดร์
คติสอนใจจากเรื่อง
“รอยยิ้มของคนที่เรารัก แม้ต้องห่างไกล
ก็สามารถเป็นแสงนำทางให้หัวใจเราเข้มแข็ง
และสอนให้เราปล่อยวางแต่ยังคงรักในความทรงจำ”
***จบบริบูรณ์***
.png)
.png)
.png)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น